Czasownik 'to be' (am / is / are) — present simple
Angielski czasownik 'to be' (być) ma w czasie teraźniejszym trzy formy: 'I am', 'he / she / it is' oraz 'you / we / they are'. Łączy on podmiot z rzeczownikiem, przymiotnikiem albo miejscem — np. 'She is a doctor.' czy 'We are friends.' W mowie potocznej prawie zawsze używamy form skróconych: 'I'm', 'you're', 'he's', 'she's', 'it's', 'we're', 'they're' — stąd 'I'm tired.' zamiast 'I am tired.' Uwaga na najczęstszy błąd: po polsku często pomijamy 'być' ('Jestem zmęczony' bywa skracane, a w opisach typu 'Ona zmęczona' czasownik znika), ale angielski ZAWSZE wymaga tego łącznika — nie wolno powiedzieć 'She happy' ani 'I from Brazil'.
Przykłady
- I'm tired. the speaker feels tired
- She is a doctor. her job is doctor
- We are friends. the people are friends
Cała lekcja
Wszystko z filmu, w tekście.
-
W wielu językach można po prostu powiedzieć ona szczęśliwa albo ja z Brazylii. Po angielsku to błąd — a lekarstwo zawsze stanowi ten sam mały czasownik.
-
Tym czasownikiem jest <t>to be</t>. To pierwszy czasownik, jakiego potrzebujesz po angielsku, i ma trzy formy czasu teraźniejszego. Opanuj te trzy, a już zbudujesz prawdziwe zdania.
-
Oto cały schemat. <t>I</t> łączy się z <t>am</t>. <t>He</t>, <t>she</t> i <t>it</t> łączą się z <t>is</t>. A <t>you</t>, <t>we</t> i <t>they</t> łączą się z <t>are</t>. Tylko trzy formy dla wszystkich podmiotów.
-
Co właściwie robi <t>to be</t>? To czasownik łączący. Łączy podmiot z tym, kim lub czym jest, z cechą albo z miejscem.
-
Zobaczmy to w akcji. Z <t>I</t> używasz <t>am</t> — tutaj łączy mnie z uczuciem. I am tired.
-
Z <t>she</t>, <t>he</t> lub <t>it</t> używasz <t>is</t>. Tutaj łączy ją z zawodem. She is a doctor.
-
Z <t>we</t>, <t>you</t> lub <t>they</t> używasz <t>are</t>. Tutaj łączy nas ze sobą nawzajem. We are friends.
-
Działa też dla miejsca. <t>You</t> łączy się z <t>are</t>, nawet gdy chodzi o jedną osobę. You are at home.
-
A <t>it</t> łączy się z <t>is</t> — dla rzeczy, pogody, godziny. It is cold today.
-
Teraz część, dzięki której brzmisz naturalnie. W mowie angielski prawie zawsze skraca <t>to be</t>. <t>I am</t> staje się <t>I'm</t>, <t>she is</t> staje się <t>she's</t>, a <t>we are</t> staje się <t>we're</t>.
-
Więc zdanie o lekarce, tak jak naprawdę mówią je ludzie, brzmi tak. She's a doctor.
-
Oto wielka pułapka. Wiele języków pomija ten czasownik — ona szczęśliwa, ja z Brazylii. Po angielsku nigdy nie możesz opuścić <t>to be</t>. Czasownik musi tam być.
-
Zapamiętaj więc: <t>I am</t>, <t>he</t>, <t>she</t>, <t>it is</t>, oraz <t>you</t>, <t>we</t>, <t>they are</t>. Nigdy go nie pomijaj — a w mowie skracaj.