Η παθητική φωνή στα Αγγλικά (present & past simple)
Στα Αγγλικά σχηματίζουμε την παθητική φωνή με το ρήμα 'to be' + past participle (μετοχή παθητικού παρακειμένου), όταν μας ενδιαφέρει η πράξη ή αυτός που τη δέχεται και όχι αυτός που την κάνει: 'English is spoken in Canada.' και 'The car was repaired yesterday.'. Προσέξε ότι το 'to be' δεν παραλείπεται ποτέ: γράφουμε 'English is spoken here', όχι σκέτο 'English spoken here' σαν ολόκληρη πρόταση. Σε αντίθεση με τα Ελληνικά, που έχουν ξεχωριστούς παθητικούς τύπους (π.χ. «μιλιέται»), τα Αγγλικά χρειάζονται πάντα δύο λέξεις (is/was + μετοχή). Τον δράστη τον προσθέτουμε με το 'by' μόνο όταν έχει σημασία: 'This book was written by Orwell.'.
Παραδείγματα
- English is spoken in Canada. people speak English there; doer unimportant
- The car was repaired yesterday. someone repaired it; focus on the car
- This book was written by Orwell. Orwell wrote it
Ολόκληρο το μάθημα
Όλα όσα υπάρχουν στο βίντεο, σε κείμενο.
-
Ποιος έσπασε το παράθυρο; Καμιά φορά δεν το ξέρεις, και καμιά φορά απλώς δεν έχει σημασία. Τα Αγγλικά έχουν μια δομή ακριβώς γι αυτή τη στιγμή.
-
Συνήθως λέμε ποιος κάνει την πράξη: η ενεργητική πρόταση βάζει πρώτο τον δράστη. Όμως συχνά μετράει η ίδια η πράξη, ή αυτό που τη δέχεται. Αυτό είναι η παθητική φωνή.
-
Η συνταγή είναι απλή. Πάρε τον σωστό τύπο του ρήματος <t>to be</t> και πρόσθεσε τη μετοχή παρακειμένου. Το <t>be</t> κρατά τον χρόνο· η μετοχή ονομάζει την πράξη.
-
Πρώτα ο ενεστώτας. Χρησιμοποιούμε <t>am</t>, <t>is</t> ή <t>are</t> συν τη μετοχή. Ποιος ακριβώς τα μιλάει; Όλοι, οπότε παραλείπουμε τον δράστη. English is spoken in Canada.
-
Στον πληθυντικό ίδια ιστορία: άλλαξε απλώς το <t>is</t> σε <t>are</t>. Πρόσεξε ότι η μετοχή δεν αλλάζει ποτέ. These cars are made in Germany.
-
Τώρα ο αόριστος. Η πράξη έγινε και δεν ξέρεις ποιος την έκανε: ιδανικό για παθητική. Χρησιμοποίησε <t>was</t> ή <t>were</t> συν τη μετοχή. The car was repaired yesterday.
-
Ίδιος κανόνας με υποκείμενο σε πληθυντικό στο παρελθόν: <t>were</t> συν τη μετοχή. The houses were built in 1900.
-
Πότε να διαλέξεις παθητική; Όταν ο δράστης είναι άγνωστος, προφανής ή ασήμαντος. Γι αυτό αφθονεί σε ειδήσεις, επιστήμη και διαδικασίες.
-
Κι αν ο δράστης όντως μετράει; Πρόσθεσέ τον με το <t>by</t>. Εδώ ο Όργουελ είναι το νόημα της πρότασης, οπότε τον αναφέρουμε. This book was written by Orwell.
-
Το πιο συχνό λάθος: να παραλείπεις το <t>to be</t>. Το <t>English spoken here</t> κάνει για ταμπέλα, αλλά σε ολόκληρη πρόταση χρειάζεσαι το ρήμα. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει παθητική, δεν υπάρχει τίποτα.
-
Η άλλη παγίδα είναι η υπερβολή με το <t>by</t>. Αν δεν ενδιαφέρει ποιος, παράλειψε τον δράστη. Το <t>by someone</t> δεν προσθέτει τίποτα και απλώς βαραίνει την πρόταση.
-
Τρία πράγματα να θυμάσαι. Σχημάτισέ την με <t>be</t> συν τη μετοχή. Χρησιμοποίησέ την όταν ο δράστης δεν μετράει. Και πρόσθεσε <t>by</t> μόνο όταν μετράει.