Was i were – czas przeszły czasownika 'to be'
Czasownik 'to be' ma w czasie przeszłym dwie formy: was dla I/he/she/it oraz were dla you/we/they. Mówimy więc "I was at home.", ale "They were happy." – liczba pojedyncza bierze was, mnoga were. W przeczeniach i pytaniach nie dodajemy 'did' – wystarczy zaprzeczyć (wasn't) albo zamienić szyk: "Were you tired?". To inaczej niż w polskim, gdzie czas przeszły tworzymy końcówkami (byłem, byłaś, byliśmy) i często pomijamy zaimek – po angielsku zaimek i właściwa forma was/were są obowiązkowe.
Przykłady
- I was at home. the speaker was at home
- They were happy. the people were happy
- Were you tired? asking if someone was tired
Cała lekcja
Wszystko z filmu, w tekście.
-
Powiedz <t>we was there</t>, a rodzimy użytkownik języka od razu słyszy błąd. Czas przeszły <t>to be</t> ma tylko dwie formy, ale ich mylenie to jeden z najbardziej rzucających się w uszy błędów w angielskim.
-
Dobra wiadomość: są tylko dwa słowa do nauczenia. W czasie teraźniejszym <t>to be</t> ma <t>am</t>, <t>is</t> i <t>are</t>. W przeszłym wszystko to sprowadza się do <t>was</t> i <t>were</t>.
-
Oto podział. Używaj <t>was</t> dla podmiotów w liczbie pojedynczej: <t>I</t>, <t>he</t>, <t>she</t> i <t>it</t>. Używaj <t>were</t> dla reszty: <t>you</t>, <t>we</t> i <t>they</t>. Ta jedna linijka to cała reguła.
-
Spójrzmy na cały wzór naraz, żeby się utrwalił. Zauważ, jak <t>was</t> obejmuje <t>I</t>, <t>he</t>, <t>she</t> i <t>it</t>, a <t>were</t> obejmuje <t>you</t>, <t>we</t> i <t>they</t>.
-
Zacznij od najprostszego przypadku. <t>I</t> jest w liczbie pojedynczej, więc bierze <t>was</t>. I was at home.
-
<t>He</t>, <t>she</t> i <t>it</t> działają dokładnie tak samo: wszystkie pojedyncze, wszystkie z <t>was</t>. She was tired.
-
Teraz przejdźmy do <t>were</t>. <t>They</t> jest w liczbie mnogiej, więc nigdy nie bierze <t>was</t>. They were happy.
-
Oto ten, na którym wielu się potyka. <t>You</t> zawsze bierze <t>were</t> – nawet gdy mówisz do jednej osoby. You were right.
-
Teraz przeczenie. Nie potrzebujesz czasownika posiłkowego jak <t>did</t>. Po prostu dodaj <t>not</t> zaraz po <t>was</t> lub <t>were</t>, zwykle skracane do <t>wasn't</t> i <t>weren't</t>.
-
Tak więc <t>I was not</t> staje się <t>I wasn't</t> – sam czasownik niesie przeczenie. I wasn't ready.
-
Pytania są równie proste. Znowu bez <t>did</t>. Po prostu zamieniasz miejscami podmiot i czasownik: <t>was</t> lub <t>were</t> na początek.
-
<t>You were tired</t> staje się <t>Were you tired?</t> – czasownik najpierw, bez posiłkowego. Were you tired?
-
Teraz wielka pułapka. Usłyszysz <t>we was</t> i <t>you was</t> w mowie potocznej, ale w standardowym angielskim to błąd. Podmioty w liczbie mnogiej zawsze biorą <t>were</t>.
-
I druga pułapka: nie dodawaj <t>did</t> do pytania z <t>to be</t>. <t>Did you were there</t> jest błędne podwójnie. Po prostu zamień szyk: <t>Were you there?</t>
-
Podsumujmy: <t>was</t> dla <t>I</t>, <t>he</t>, <t>she</t> i <t>it</t>; <t>were</t> dla <t>you</t>, <t>we</t> i <t>they</t>. A <t>to be</t> nie potrzebuje <t>did</t>: dla przeczenia i pytania po prostu dodaj <t>not</t> lub zamień szyk.